… maar op de één of andere manier word ik steeds duitser. Zal ik straks ook gaan juichen voor onze Mannschaft? Hm. Volgens mij ga ik ‘verplicht’ worden om eerst alle wedstrijden van het Nederlands Elftal te kijken. Hoewel ik niet zoveel om voetbal geef, zijn EK’s (of: Europa Meisterschaft-en) stiekem toch wel leuk. Laat Richard het niet lezen :-)
Maargoed, waarom ik dus steeds duitser word?
1: Sinds zaterdag ben ik de trotse bezitster van een fietsmandje voor aan het stuur. Tsja. Ik ga het niet voor mijzelf goedpraten, want het is gewoon ontzettend praktisch! Niks geen aan-je-huid-klevende-schoudertas maar gewoon hup-tas-in-het-mandje-fietsen-maar!
2: Ik ben met dit fijne warme weer (sinds vrijdag al ruim boven de 25 graden en zal ook nog even zo blijven) Alsterwasser/Radler gaan drinken. Dat is zeg maar een Sneeuwwitje. In Nederland ontzettend uncool, maar hier kun je prima een Radler bestellen op het terras. Of gewoon thuis maken natuurlijk.
3: Ik betrap mijzelf steeds vaker op het verduitsen van mijn taalgebruik en kletsvaardigheid in het Nederlands. Ik krijg vooral moeite met het telefoneren. Heel stom eigenlijk. Als ik in het Duits de telefoon opneem, zeg ik “Hallo” of “Nah?”, in het Nederlands wordt het meestal een “hee…hallo..hoi..”. Eigenlijk ook wel logisch, aangezien ik ongeveer 60 uur per week in het Duits aan het kletsen ben.
Dan één tegenhanger (zeg maar gerust, pijnlijke situatie) van dat mijn Duits nog niet 100% is:
Vorige week was er een klant in de winkel, en haar broekspijpen leken niet gelijke lang. Waarop ik zei: “Ich kann Ihre Hose gerne mal flachlegen, um zu sehen welches Bein länger ist!” De klant keek mij enigszins raar en lachend aan en een oudere dame was toch lichtelijk gechoqueerd. Want wat heb ik nou gezegd? “Ach mevrouw, ik kan uw broek wel even stevig n**ken om te kijken welk been langer is!”
Oeps…
Jaaaaaa, gaan we dus toch samen voetbal kijken!!!!!!!