Silvester, Oud&Nieuw voor de Nederlanders onder ons, hebben we dit jaar groots gevierd. En lang. (p/s nu ik dit schrijf begint het net heel hard te sneeuwen, maar dat terzijde).
Op 31 december moest ik nog werken. 4 Uur lang en het was gigantisch druk. Na thuiskomst heb ik appelflappen gemaakt. De eerste paar waren vreselijk mislukt, want de olie was niet heet genoeg. Met als gevolg dat het appeloliesponsjes waren. De rest was wel goed gelukt en erg lekker!
Na een simpel maar vet maaltje (shoarma, want de rest van de supermarkt was leegverkocht) en 2 flessen sekt zijn we (Richard, Klaas [ons bezoek] en ik) naar Sander in Kreuzberg gegaan. Sander woont in een WG, een studentenhuis, van 170 m2. Daar was een klein pre-silvester-feestje aan de gang. Het vuurwerk wilden we op de Warschauer Brücke gaan kijken, want, zo dachten we, daar zouden we vast een fantastisch uitzicht over de stad hebben.
Van de stad hebben we niks gezien, destemeer hebben we genoten van het vuurwerk, bijbehorende kruitdampen en stukken verkoold vuurwerk, dat om ons heen werd afgeschoten. Vanuit een in de hand gehouden fles, of gewoon vanuit de hand. Waarom ook niet. Trams die voorbijkwamen werden met rotjes en strijkers bekogeld, af en toe schoot er iets tegen de huizen omhoog. Helemaal niet gevaarlijk dus…
Onze volgende stop was een feestje van Schafe auf der Wiese in een hinterhof-loft waar je alleen binnenkwam als je de lift nam. In een soort van woonhuiskarkas met 1 wc hebben we gedanst en gedronken. In tegenstelling tot vorig jaar was het niet superdruk en waren de mensen over het algemeen erg leuk. Natuurlijk moest er ook gegeten worden tussendoor, dat hoort nou eenmaal bij uitgaan. Tegenwoordig geen döner meer, maar falafel. Klaas voelde zich, netjes uitgedrukt, niet zo lekker. We hebben hem daarom in een taxi naar huis gestuurd, met onze enige huissleutel. Was dat verstandig?
Wij zijn nog verder gegaan naar een andere kleine club, ben de naam even kwijt. Uiteindelijk zijn ook wij richting huis gegaan. Nog redelijk op tijd stonden we om 5:30 voor de deur beneden, Klaas te bellen in de hoop dat hij wakker zou worden. Nee dus. We hebben aangebeld, opgebeld, vuurwerk tegen het raam gegooid, op de deur gebonkt, maar niks mocht baten. Dan maar een hotelkamer? Was natuurlijk volgeboekt. Dan terug de stad in, op zoek naar een 24-uurs-café voor ontbijt of nog een afterparty. Gelukkig belde Klaas rond 6:30, toen we vlakbij het S-Bahnstation waren… Konden we toch nog in ons eigen bedje slapen…
